Mijn nichtje Suze en ik gaan samen met duplo spelen. Ik heb haar al een paar maanden niet meer gezien en kijk toe terwijl ze op zoek gaat naar de duplo. Ze loopt naar de woonkamerkast met vierkante bakken en zegt: ‘Ik kan die zelf tillen’.
‘Wauw’, zeg ik, ‘helemaal alleen?’
‘Ja, ik ben vier-en-een-half.’
Ik knik begrijpend. Niet dat ik enig idee heb wat vier-en-een-half jarigen allemaal kunnen maar ik begrijp wel dat je als vier-en-een-half jarige niet meer dezelfde persoon bent als je was op vierjarige leeftijd.
Ze trekt de bak uit de kast en loopt ermee naar het midden van de kamer. Bovenin de bak liggen knuffels maar er zijn inderdaad ook duplo stukjes tussendoor te zien en nog wat ander speelgoed.
Suze heeft de bouwplaat al gepakt terwijl ik nog nieuwsgierig met mijn handen door de bak scharrel. Ze gaat met de plaat aan de grote tafel zitten zodat haar kleine zusje niks kan omtrekken. De bak blijft in het midden van de woonkamer staan. Ik pak er wat duplo blokjes uit en breng ze naar Suze.
Suze begint te bouwen en ik begin afwisselend blokjes naar haar te brengen en bewonderend toe te kijken. Ze maakt verschillende torens die er oprecht indrukwekkend uitzien. Ik zie symmetrie en ook kunstzinnige afwijking en veel diversiteit. Na verloop van tijd vertelt ze me zelfs van welk type blokje ze meer wil. Suze doet niet zomaar wat.
Uiteindelijk is de bouwplaat nagenoeg vol en de duploblokjes en -beestjes op. Ik pak mijn telefoon en fotografeer het kunstwerk van alle vier de zijden. Suze wil de foto’s ook zien. Trots kijkt ze naar haar kunstwerk en terecht.
Na de lunch loop ik de woonkamer van mijn ouders binnen. Mijn vader zit aan de grote ovale eettafel.
‘Hoe was je bezoek bij je broer?’ vraagt hij.
Vol enthousiasme vertel ik hoe leuk Suze en ik hebben gespeeld en geknuffeld. Ik wil de duplofoto’s laten zien, maar twijfel. Mijn vader ziet Suze elke week en zal ongetwijfeld al veel van haar duplo creaties hebben gezien dus wat is nu werkelijk de nieuwswaarde? Maar ik kan het niet laten. Ik pak mijn telefoon weer tevoorschijn en laat Suzes duplotorens zien.
‘Heb jij die gemaakt?’ vraagt mijn vader.
‘Nee nee’, zeg ik verbaasd, ‘die heeft Suze allemaal zelf gemaakt’.
‘O dat is goed om te weten, ik wist niet dat ze dat kon’ reageert mijn vader, liefdevolle opa van Suze, ‘mij vraagt ze altijd of ik de torens wil maken’.
Later die week ben ik terug in mijn eigen appartement. Ik krijg een berichtje van mijn vader:
‘Suze vroeg weer eerst om hulp van mij, maar daarna heeft ze alsnog zelf torens gebouwd met een geweldig bouwwerk als resultaat. ‘